De buurt waarin wij twee-onder-één-kap-woningen en rijwoningen ontwierpen moest een rustige achtergrond vormen voor het aangrenzende expositieterrein van het ‘(ge)wilde wonen’. Aardse tinten, kappen en een landelijke uitstraling vormden het stedenbouwkundige uitgangspunt. Daarom kregen de woningen een kap met ongelijke vlakken, zoals gebruikelijk is bij wagenschuren op boerenerven. Een praktische kap, want het maakte een hoge voorgevel en bruikbare zolderverdieping mogelijk, in samenhang met voldoende zonlicht in de achtertuin. De indruk van een wagenschuur wordt nog versterkt door de gevelhoge kolommen, waarop de kap twee meter oversteekt over de veranda. De brede straat is zo ingericht dat de bewoners voor hun keuken onder de veranda kunnen genieten van de zon. Intern is het huis zo ingedeeld dat via het trappenhuis licht in de woonkamer valt. Typerend voor de twee-onder-één-kap-woningen zijn de garages in het hoofdvolume, waardoor het deel van de woonkamer en keuken tussen de woningen hoger kon worden opgetrokken. Met als resultaat hoogteverschillen en een bijzondere ruimtewerking in de woonkamer en markante kopgevels langs de buurtontsluitingsweg.